‘Vader’ is een gedenkteken voor wie ten prooi viel aan Alzheimer. En het spiegelt de poëzie van Willem Elsschot, klassiek en sociaal bewogen. Hij schreef verschillende verzen over een/de moeder. In 2010 is het vijftig jaar geleden dat Willem Elsschot stierf.
Hoe is ’t
Hier
Je bent er
Zo is poëzie misschien
Zonder
Bouwblok
Blijft bij ons
Trouwen
Ben ik
Schoon Volk
Voor JVL
Vader
Elfhonderd meter gedicht
Liedje voor de Kanaalzone
Na het ARUP-rapport
Aan een olifantje
MDDLPNT
De haven
Dag klein kindje hier in ’t stad
Mensen van Antwerpen
Hij was gekamd, gewassen en in leven,
geen tanden meer, maar warm rond zijn karkas,
verbaasde ogen achter brillenglas.
Waar was zijn vrouw, waar was zijn huis gebleven.
Hij wist niet of hij woonde waar hij was.
Hij wist niet of ze eten zouden geven
en wie was op bezoek geweest zo-even
in zijn met thee en troost bekleed moeras.
Alles werd nu en alles onbestemd.
Hij gaf het op, de broek met scherpe vouw
bleef in de kast, hij lag en wachtte af
hallo daar roepend in zijn onderhemd,
tot hij zijn zoon die hem nog groeten wou
zag en herkende en zijn zegen gaf.
