‘Vader’ is een gedenkteken voor wie ten prooi viel aan Alzheimer. En het spiegelt de poëzie van Willem Elsschot, klassiek en sociaal bewogen. Hij schreef verschillende verzen over een/de moeder. In 2010 is het vijftig jaar geleden dat Willem Elsschot stierf.
 
 
 
Hoe is ’t
 
 
Hier
 
 
Je bent er
 
 
Zo is poëzie misschien
 
 
Zonder
 
 
Bouwblok
 
 
Blijft bij ons
 
 
Trouwen
 
 
Ben ik
 
 
Schoon Volk
 
 
Voor JVL
 
 
Vader
 
 
Elfhonderd meter gedicht
 
 
Liedje voor de Kanaalzone
 
 
Na het ARUP-rapport
 
 
Aan een olifantje
 
 
MDDLPNT
 
 
De haven
 
 
Dag klein kindje hier in ’t stad
 
 
Mensen van Antwerpen
 
Vader
Hij was gekamd, gewassen en in leven,
geen tanden meer, maar warm rond zijn karkas,
verbaasde ogen achter brillenglas.
Waar was zijn vrouw, waar was zijn huis gebleven.
 
Hij wist niet of hij woonde waar hij was.
Hij wist niet of ze eten zouden geven
en wie was op bezoek geweest zo-even
in zijn met thee en troost bekleed moeras.
 
Alles werd nu en alles onbestemd.
Hij gaf het op, de broek met scherpe vouw
bleef in de kast, hij lag en wachtte af
 
hallo daar roepend in zijn onderhemd,
tot hij zijn zoon die hem nog groeten wou
zag en herkende en zijn zegen gaf.